Kerstfeuilleton Sterren op Zolder – deel 1 Jingle Bell

Als het deurbelletje gaat, kijkt Francien geërgerd op van haar werk in de keuken van haar restaurant. Ze heeft haar halflange blonde haar onder haar koksmuts gepropt, die nu een beetje scheef op haar hoofd staat. Hè net nu ze tot zowat haar ellenbogen in het deeg zit komt er iemand binnen. Ze loopt al met haar armen recht voor zich uit naar de wasbak als ze een bekende stem hoort.
‘Blijf maar, ik ben het!’
Pfff gelukkig het is Kees, de uitbater van het dartcafé in het dorp én goede vriend.
Snel loopt ze terug naar het aanrecht en begint weer krachtig in het deeg te kneden. Nog een minuut of twee en dan is het klaar. Dit moet het allermooiste en allerlekkerste vlechtbrood worden dat ze ooit gemaakt heeft! Door de doorkijk naar het restaurant ziet ze Kees langslopen met een stapel kerstversieringen, waar de kerstman nog jaloers op zou zijn. Wat is dit nou allemaal?!
‘Ik kom eraan hoor, twee minuten’ roept ze snel
‘Doe rustig aan. Kek belletje heb je trouwens’
Francien rolt met haar ogen. Ja die bel, die heeft haar zoon Max geïnstalleerd. Gewoon zo’n ouderwetse bel aan het plafond voor als de deur opengaat. Hij vond het veiliger omdat ze de deur altijd open houdt voor de leveranciers. Max vindt het maar niks die open deur als ze in de keuken aan het werk is.
‘Mam, straks wordt je nog overvallen’ had hij bezorgd gezegd.
‘Daar heb ik stevige koekenpannetjes voor liggen jongen, onverwoestbare horecakwaliteit en bulletproof’ had ze luchtig geantwoord. Maar Max nam er geen genoegen mee en het belletje is hun compromis. Beetje 1900 dat wel.
‘Je hebt precies vier seconden om je koekenpannen te pakken als die bel gaat’ had hij er quasi streng bij gezegd. Dan gaat haar aandacht weer naar Kees.
‘Zeg Francien, ik heb hier een hele bende kerstversiering. Mijn vrouw dacht dat jij het wel kon gebruiken nu we deze maand naar mijn broer in Australië gaan en het café dicht is’. We hebben het verleden jaar nieuw aangeschaft’
Francien is klaar met kneden en loopt naar de wasbak om haar handen en armen af te schrobben. Over haar schouder kijkt ze naar de berg groen, rood en zilver die Kees op de grote tafel midden in het restaurant heeft gelegd.
‘Wow Kees, wat geweldig. Ik heb inderdaad nog niet veel bijzonders in huis, dit kan ik goed gebruiken’
Terwijl ze haar handen afdroogt, loopt ze nieuwsgierig naar de tafel. Er liggen een mooie groene guirlande en twee grote kerstkransen. Dozen vol met ballen en sterren staan eromheen.
‘Ik heb nog meer in de auto, wacht maar, ik pak het er allemaal even bij’
Kees loopt terug naar zijn auto en een paar minuten later klingelt het belletje weer.
In zijn armen draagt hij nog een doos met twee grote rode kerststerren, zilveren kandelaars en strengen verlichting. Francien weet even niet wat ze moet zeggen, dit is echt fantastisch! Dit wordt de eerste Kerst sinds haar restaurant open is en ze is ontzettend druk geweest met het samenstellen van de menu’s, de reclame via social media en het bestellen van voorraden. De versiering stond nog op haar to-do-lijst, maar deze wordt haar nu in de schoot geworpen. Eerlijk gezegd was er ook niet veel budget meer voor versieringen. Blij kijkt ze Kees aan.
‘Dankjewel Kees, dit scheelt me een hoop tijd en geld. Volgend jaar koop ik mijn eigen spullen. Tenminste als jullie dan niet weer Down Under gaan’ zegt ze met een knipoog.
‘Nou, na deze reis is voorlopig genoeg. Dan moet ik weer even een paar jaar bij sparen’ lacht Kees.
‘Wanneer vertrekken jullie?’
‘Overmorgen om 04:00 u.’
‘Pffff, dat is een vroegertje’
‘Ja, het wordt een lange reis, maar we verheugen ons er vreselijk op. Zeg Francien, ik moet echt gaan, want er is nog zoveel te doen. Volgend jaar komen we eten bij je met Kerst hoor!’
Francien loopt met hem mee naar de deur.
‘Dat moet je zeker doen Kees, maar geniet nu maar van je mooie reis en het weerzien met je broer daar in kangeroeland. Super bedankt voor de versieringen, zeg tegen Mary dat ik er heel blij mee ben.’
Vrolijk zwaait ze Kees na als hij in zijn auto het smalle dijkje opdraait waar haar restaurant aan ligt. Het wordt al schemerig en de verlichte letters Met de Franse slag op de gevel van het pand werpen een spookachtig licht op het kleine terrasje. Snel sluit ze deur terwijl ze grinnikt in zichzelf.
Met de Franse slag. Het blijft een geweldige naam! Eigenlijk is de naam er dankzij Thomas, haar ex-man en chefkok van restaurant My Way, gekomen. Sinds een half jaar is Thomas de trotse bezitter van een Michelinster. Toen zij zelf een restaurant wilde beginnen was hij daar zeer sceptisch over en verweet haar alles met de Franse slag te doen. Wat was ze boos geweest over zijn woorden, maar de naam van haar eigen restaurant was geboren! Een gezellig restaurant waar iedereen welkom is en waar wel eens iets mis gaat. Twee dagen per week werkt ze nog bij een groothandel in food en non-foodproducten en de rest van haar tijd is voor Met de Franse slag. Als ze langs het haltafeltje loopt met de laptop voor de reserveringen klikt ze snel het programma open. Teleurgesteld staart ze naar het scherm, nog maar vier weken voor Kerst en toch staan er slechts twee reserveringen. Vaste klanten. Natuurlijk schuiven haar ouders en beste vriendin Sanne (met weer een nieuwe partner), gezellig aan de grote familietafel, die ook nog eens wordt opgevrolijkt door Fred, haar baas bij de groothandel, en zijn gezin. Maar dan zijn er nog acht tafels over in haar restaurantje. Dan klingelt opnieuw de bel en met een snelle blik over haar schouder ziet Francien tot haar grote verbazing haar ex-man Thomas binnenkomen. Wat doet die nou hier in de drukste tijd van het jaar voor een chef-kok…?

Deze feuilleton is een vervolg op mijn feelgood Met de Franse slag te bestellen als ebook en luisterboek.
Ook te lezen via Kobo, Storytel, de Online Bibliotheek etc.

Share Tweet Pin it