Kerstfeuilleton Sterren op zolder – Wonderfull Christmas Time – deel 4 slot

Wat vooraf ging: Nu May Way, het sterrenrestaurant van Franciens ex-man Thomas ernstige schade heeft opgelopen door brand, stelt Francien hem voor de bovenverdieping van Met de Franse slag als tijdelijk restaurant in te richten. Maar Thomas wijst haar voorstel af. Het is inmiddels een week voor Kerst.

Als Francien op weg is naar haar werk bij de groothandel, fietst ze nog even langs My Way. De zwartgeblakerde voorgevel van het eens zo chique pand is een triest gezicht. Ze heeft na haar voorstel niets meer van Thomas gehoord. Zou hij een oplossing hebben gevonden?
Eenmaal bij de groothandel heeft ze geen tijd meer om aan Thomas te denken, zo druk is het daar voor de feestdagen. Haar baas en goede vriend Fred stampt met zijn enorme schoenen tussen het magazijn en het kantoor heen en weer. Altijd goedgehumeurd.
‘Francien, zullen we nog even de laatste bestellingen doornemen?’
‘Ja prima, ik heb net alles ingevoerd’
Met een plof gaat Fred op de stoel voor haar bureau zitten, die vervaarlijk kraakt onder het gewicht van de grote man. Ze vraagt zich al jaren af hoe lang dit stoeltje hem nog gaat houden.
Dan gaat haar mobiel: Thomas! Ze appt snel dat ze hem later terugbelt en begint met Fred de bestellingen door te nemen, maar nu rinkelt de vaste telefoon op haar bureau.
‘Volgens mij hebben we een vasthoudende beller,’ zegt Fred met een knipoog.
Met een zucht neemt Francien dan toch maar op. Voor ze iets heeft kunnen zeggen, klinkt de stem van Thomas: ‘Cientje met mij! Ik heb jouw voorstel met Bert, mijn souschef, besproken en we gaan het gewoon doen. We maken van jouw bovenverdieping een restaurant!’
Thomas brengt het nieuws alsof hij háár een enorme dienst bewijst in plaats van zij hem. Francien rolt even met haar ogen naar Fred, die mee luistert.
‘Ik heb het plan helemaal klaar, we…..’
Voor hij verder kan praten over zijn plannen, onderbreekt ze hem snel.
‘Thomas ik ben aan het werk. Kom vanavond om zeven uur naar het restaurant met Bert. Dan bespreken we het’
Ze verbreekt de verbinding voor hij nog iets kan zeggen en Fred klapt lachend in zijn handen.
‘Chapeau Francien, goed geantwoord!’
‘Het is toch werkelijk niet te geloven met die man!’ lacht ze nu met hem mee. En dan kunnen ze verder met de bestellingen.

Die avond is Francien met Max al om kwart voor zeven in het restaurant als het belletje rinkelt. Tot haar verbazing komt niet Thomas maar Sanne de keuken binnen. In haar handen heeft ze een grote bos groene takken.
‘Hé San, wat doe jij nou hier? Wat zijn dat voor takken?
‘Mistletoe Francien, dat mist hier nog voor de Kerst!’
‘Hahaha, je bent ook een onverbeterlijke romanticus Sanne. Maar ik waarschuw je vast, Thomas komt zo met Bert’
Sanne trekt een gezicht alsof de bos mistletoe in haar hand ineens naar spruitjes ruikt.
‘Dan ga ik er maar snel vandoor’
Net op dat moment arriveren Thomas en Bert. Thomas is duidelijk blij dat Max erbij is.
‘Hé jongen, wat leuk dat je erbij bent’ zegt hij warm, terwijl hij zijn zoon vriendschappelijk op zijn schouder slaat. Dan krijgt hij Sanne in het vizier en zijn gezicht spreekt boekdelen.
‘Het is niet echt de tijd van het jaar om te tuinieren Sanne’ zegt hij, zuur kijkend naar de groene takken.
‘Dit is mistletoe Thomas, gelukkig heb ik het nog niet opgehangen, anders had ik je moeten zoenen’ kaatst Sanne terug. Francien en Max komen niet meer bij en Sanne maakt zich met een korte groet uit de voeten. De bos mistletoe ligt vergeten in de gootsteen.
Als de laatste kling van de bel is weggestorven, vouwt Thomas een grote tekening uit op het aanrecht.
‘Kijk, dit is een indeling van de bovenverdieping. Als we het op deze manier doen, kunnen we twaalf tafels kwijt. Sebastiaan heeft nog voldoende kerstversiering en grote kleden voor op de houten vloer’
Francien kijkt bewonderend naar de tekening. Het ziet er goed uit, ze kunnen nu toch meer tafels kwijt dat ze had gedacht. Thomas doet nooit iets half, dat is zeker. Dan zegt hij trots:
‘En er komt een mobiele keuken’
Max kijkt verbaasd naar zijn vader en Francien krijgt het ineens heel erg warm en ziet een visioen van een enorme bouwkeet met een complete keuken voor de ramen van haar restaurant. Ongewoon fel reageert ze:
‘Een mobiele keuken?! Waar ga je die neerzetten dan?
‘Nou gewoon hier voor de deur!’
‘Op mijn terrasje? Thomas, zet dát maar uit je hoofd! Er komt hier geen mobiele keuken voor mijn ingang te staan’
Nu wordt Thomas een beetje rood.
‘Waar moet ik koken dan?’ vraagt hij geïrriteerd.
‘Nou gewoon bij mij in de keuken. We maken één menu en serveren dat boven en beneden uit.
Jij, ik, jouw Bert en mijn Tom in de keuken. Max en een paar van jouw medewerkers voor de bediening en iemand voor de afwasmachine’
‘Maar ik kan toch niet in dat keukentje van jou gaan koken? Ik heb een sterrenrestaurant!’
‘Zoals ík het zie, heb je momenteel helemaal geen restaurant en met mijn keuken is niets mis!’ zegt Francien gedecideerd. Ze kijkt naar Thomas. Er verschijnt een verbeten trek rond zijn mond en ze weet dat hij niet gaat opgeven. Ineens heeft ze spijt van haar hele plan. Dit kan nog wel eens heel vervelend gaan worden. Dan mengt Max zich in hun verhitte discussie.
‘Pap, ik denk niet dat onze meterkast op een extra mobiele keuken berekend is’
Stomverbaasd kijkt ze naar haar zoon. Jeetje, nooit aan gedacht!
Er valt even een onaangename stilte in de keuken. Bert en Thomas vliegen naar de kast om een paar minuten laten teleurgesteld te bevestigen dat Max gelijk heeft. Wie had ooit kunnen denken dat de oude meterkast, waar ze zo vaak op moppert, nog eens haar redding zou zijn?
‘Menu’s samenstellen dan maar?’ zegt ze poeslief. Thomas knikt, wel een beetje uit het veld geslagen,
instemmend.

Een week later zijn Met de Franse Slag en My Way samengesmolten tot een sprookjesachtig geheel. Francien moet toegeven dat Sebastiaan fantastisch werk heeft geleverd met de bovenverdieping. De gasten van Thomas gaan door de zijdeur naar boven, waar de oude trap feestelijk is versierd en voorzien van een nieuwe loper. Zachte Perzische tapijten bedekken de kale houten vloer en de ronde tafels zijn gedekt met zwarte tafelkleden en gouden accessoires. Schemerlampen die een zacht licht uitstralen, zorgen voor voldoende verlichting. Als Francien op Eerste Kerstdag na een hele dag werken rond kijkt in haar keuken is ze trots. Er staat al van alles klaar en het ziet er fantastisch uit. Net als bij hun eerste kennismaking heeft ze de hele dag met Thomas in de keuken doorgebracht en dat heeft wat pittige momenten opgeleverd. Als Bert en Tom er niet waren geweest, was ze hem met een koekenpan te lijf gegaan. Al met al was het een moeilijke dag, maar de voorbereidingen zijn klaar. Ze is alleen bekaf en het spitsuur moet nog beginnen. Was Stephan nu maar hier, denkt ze treurig. Maar die hoopt voor Oudjaar thuis te komen en zelfs dat is nog niet zeker. Zuchtend verwisselt ze haar vuile schort voor een schone.

Dan klingelt de bel, de eerste gasten komen binnen. Die zijn goed op tijd! Ze hoort Max gezellig kletsen en de jassen aannemen. Hij heeft de mistletoe bij de ingang opgehangen en dat zorgt voor veel hilariteit. De gasten voor My Way hebben geen mistletoe, maar worden ontvangen door een ober in jacquet met een blad champagne, voordat ze in hun chique avondkleding naar boven worden begeleid. Ach, verschil moet er wezen!
Binnen een half uur zit het hele pand vol met feestelijk geklede gasten. Als Fred en zijn vrouw arriveren, lopen ze even de keuken binnen. Thomas vindt dat verschrikkelijk weet Francien; gasten in de keuken!
‘Francien wat ziet het er fantastisch uit met dat rood en zilver’ roept de vrouw van Fred en Thomas snuift hoorbaar terwijl hij in een grote pan saus roert. Francien negeert hem en loopt met Fred en zijn vrouw naar de grote tafel in het midden, waar Fred zich met moeite met zijn grote lijf op een stoel wurmt. Even later zijn ook haar ouders en Sanne aangeschoven. Nieuwsgierig zoekt Francien naar de nieuwe partner van Sanne, maar ze is alleen.
‘Hij is iets verlaat’ zegt Sanne geheimzinnig en gaat tegenover de laatste lege stoel zitten.
Het personeel brengt wijn en amuses naar de tafels, die verlicht worden door kaarslicht. Zachte kerstmuziek klinkt op de achtergrond. Af en toe kijkt er iemand nieuwsgierig het personeel na dat steeds door de tussendeur naar boven verdwijnt. Het nieuwtje dat het afgebrande restaurant My Way een onderkomen in het dorp heeft gevonden, heeft snel de ronde gedaan. Het zien van haar verwachtingsvolle gasten geeft Francien een stoot nieuwe energie en ze gaat vol aan de slag met de bestellingen. Er kan gekozen worden uit vlees, vis of vegetarisch en ook qua voor- en nagerechten zijn er verschillende varianten. Thomas en zij hebben de menu’s op elkaar afgestemd. Na de strubbelingen van de dag lijken ze hun ritme gevonden te hebben en werken zij aan zij om de gasten hun heerlijke gerechten voor te zetten. Thomas heeft alles perfect onder controle, houdt alles in de gaten en gaat volledig en met passie op in het koken. Als er even een klein moment van rust is en ze wat drinken, kijkt hij haar serieus aan.
‘Misschien heb ik het nog niet duidelijk gezegd Francien, maar heel erg bedankt! Zonder jou had ik mijn gasten af moeten bellen.’
Hij gebruikt haar volledige naam, niet het kinderachtige ‘Cientje.’ Een teken dat hij haar echt serieus neemt.
‘Je bent onmogelijk om mee te werken Thomas Verkerk, maar toch graag gedaan!’ brengt ze wat luchtigheid in het gesprek. Dan klingelt de bel, een verlate gast, waarschijnlijk de partner van Sanne? Omdat Max net voorraad uit de kelder haalt, loopt Sanne naar voren.
‘Francien, kom even snel’ roept ze vanuit de hal. Geïrriteerd loopt Francien naar voren. Wat is dit nou weer? Als ze de hoek van de keuken om slaat, maakt haar hart bijna een salto als ze de bekende lange gestalte van Stephan ziet staan. Hij ziet haar, maar blijft stokstijf staan. Dan wijst hij met een scheef lachje naar de mistletoe boven zijn hoofd. Lachend stort ze zich in zijn armen en verliest zich in een hele lange kus. Wat een verrassing!
‘Fantastisch dat je er bent!’ fluistert ze in zijn oor. Dan klinkt er een groot applaus uit het restaurant en ze weet de ogen van alle gasten op zich gericht. Een beetje verlegen maakt ze zich los van Stephan. Sanne neemt hem mee naar de grote tafel, waar hij de laatste lege stoel bezet. Ze knipoogt naar Francien die haar plaats in de keuken met een licht gevoel weer inneemt. Sanne wist er dus van!

Maar de verrassingen voor deze avond zijn nog niet voorbij. Eén van Thomas’ serveersters komt met een rood hoofd de keuken ingestormd en roept:
‘Thomas, Margaretha de Clerq zit boven. Ze heeft zich schijnbaar onder de naam van haar tafelgenoot aangemeld’
Thomas en Francien kijken elkaar verschrikt aan. Margaretha de Clerq is de culinair recensente van de krant en geliefd en gevreesd. Ze kan restaurants maken en breken. Niemand zit te wachten op deze strenge dame met haar scherpe pen in de noodoplossing die ze gecreëerd hebben voor deze Kerst.
‘Ze heeft vorig jaar een scherpe, maar toch wel positieve recensie geschreven over Met de Franse slag’ zegt Francien om de spanning er een beetje af te halen. Thomas kijkt witjes nadenkend voor zich uit, dan lijkt hij zich te herstellen.
‘Niks aan te doen, we gaan door zoals afgesproken. Als onze gasten maar tevreden zijn.’ En zo gebeurd het ook. Om 01:00 ’s nachts zijn de gasten vertrokken, is de keuken schoongemaakt en de tafels staan weer netjes gedekt klaar voor morgen. Ze hebben met zijn allen geproost op het succes van de avond. Het enige dat een beetje blijft wringen is de aanwezigheid van de recensente. Margaretha is met haar tafelgenoot rond een uur of 22:30 u. vertrokken. Niemand heeft een idee wat haar bevindingen zullen zijn. Ze heeft niets laten blijken. Ze zullen de eerstvolgende editie van de krant moeten afwachten. Morgen hebben ze nog een drukke dag voor de boeg met alle tafels bezet, dus daar moeten ze nu op focussen.

2 dagen later

Francien rekt zich uit. Als ze op haar telefoon kijkt, ziet ze dat het al over negenen is. Ze heeft lang geslapen na de slopende kerstdagen. Maar wat was het een succes geweest. Ook de 2e Kerstdag hadden ze kei- en keihard gewerkt en veel complimenten van hun gasten ontvangen. Thomas was afwisselend briljant en onuitstaanbaar geweest, maar nu Stephan terug was, leek het haar minder te raken. Ze hoort Stephan de trap oplopen en even later komt hij met een groot dienblad de slaapkamer binnen. Op het blad staan koffie, een afbakbroodje met wat jam en hagelslag en een eitje. Er naast ligt een opgevouwen krant, maar ze kan zien dat hij al opengevouwen is geweest. Met een geheimzinnig gezicht zet hij het blad op haar schoot.
‘En?’ vraagt ze nieuwsgierig.
‘Lees zelf maar!’
Snel vouwt Francien de krant open op zoek naar de pagina met de culinaire recensies. Haar ogen vliegen over de tekst:

‘Chef-kok Thomas Verkerk heeft na de verwoestende brand in zijn restaurant My Way onderdak gekregen op de bovenverdieping van het dorpsrestaurant Met de Franse slag. Voor eigenares Francien Boskamp een mooie upgrade naar een sterrenmenu voor haar gasten’

Nou ja, waar slaat dat nu weer op! Alsof zij geluk heeft gehad in plaats van Thomas! Een beetje bozig leest ze verder:

‘Het was duidelijk te merken dat sterrenkok Thomas Verkerk een stapje terug heeft moeten doen om de menu’s op elkaar af te kunnen stemmen, aangezien er maar één keuken aanwezig was die gedeeld moest worden. Desalniettemin waren de wat eenvoudige gerechten goed van smaak en met stijl opgemaakt’

Francien voelt ineens de behoefte de complete krant in de brand te steken. Boos zegt ze tegen Stephan:
‘Wat een rotwijf is het toch die Margaretha. Hoezo eenvoudige gerechten. Waarschijnlijk kan ze zelf geen ei bakken’
Maar hij lacht hartelijk om haar uitval en spoort haar aan verder te lezen:

‘Gezien de situatie een fantastisch resultaat. Uiteindelijk is de echte ster Francien Boskamp, die met haar eenvoudige maar kwalitatief goede restaurant de kerstdagen voor het sterrenrestaurant My Way heeft weten te redden met haar ‘sterren op zolder’ plan. En dat is een welgemeend compliment waard’

Francien leunt achterover in de kussens en gooit de krant vrolijk in de lucht!
‘Geweldig toch?!’ zegt Stephan.
‘Ja, schat, je zou haar door de plee trekken die vrouw, maar uiteindelijk is het een geweldige recensie!’
‘Eet nu maar lekker je ontbijtje voor het koud wordt’
Dan vertrekt hij naar beneden, terwijl Francien haar tanden in het iets te hard afgebakken broodje zet. Als ze het kopje van het eitje af slaat, stroomt het eigeel over het blad. Het verdient zeker geen ster dit ontbijtje, maar het is met veel liefde gemaakt en dát proef je!

 

Deze feuilleton is een vervolg op mijn feelgood Met de Franse slag te bestellen als ebook en luisterboek.
Ook te lezen via Kobo, Storytel, de Online Bibliotheek etc.
Volg mijn schrijversleven op mijn FB-pagina of op mijn Instagramaccount Het Blogboek.

Share Tweet Pin it